Wąż budzi się…

Ośmioraka ŚcieżkaKuṇḍalinī · Moc Węża

Tantra · Arthur Avalon, 1919

Kuṇḍalinī

Moc Węża

W 1919 roku sir John Woodroffe, piszący jako Arthur Avalon, opublikował Moc Węża: przekład Ṣaṭ-cakra-nirūpaṇa, napisanego przez Pūrṇānandę w 1577 roku, oraz Pādukā-pañcaka, wraz z obszernym komentarzem. Stało się to głównym zachodnim źródłem wiedzy o kuṇḍalinī.

Przewijaj, aby podążać za wężem i kanałami, którymi wędruje.

Avalon, Moc Węża (1919), Wstęp

Rozdział 1

Śpiący wąż

Kuṇḍalinī-śakti w Mūlādhārze

W trójkącie w sercu lotosu korzenia stoi Svayambhu-liṅga. Kuṇḍalinī śpi zwinięta wokół niego trzy i pół raza, jak spirala muszli, a jej paszcza zamyka Brahma-dvāra, bramę kanału środkowego.

Tekst nazywa ją subtelną jak włókno łodygi lotosu i jasną jak łańcuch błyskawic. Nie jest siłą fizyczną, lecz Śakti, mocą świadomości spoczywającą w ciele.

Ṣaṭ-cakra-nirūpaṇa, wersety o Mūlādhārze (w: Avalon 1919)

Rozdział 2

Bulwa i nāḍī

kanda

Przy podstawie kręgosłupa leży kanda, jajowata bulwa, z której rozchodzą się nāḍī, kanały ciała subtelnego. Wiele tekstów podaje ich liczbę jako 72 000; niektóre mówią o 350 000.

Niosą prāṇę, oddech życia, przez całe ciało.

Avalon 1919, Wstęp

Rozdział 3

Księżyc i słońce

Iḍā i Piṅgalā

Na zewnątrz kręgosłupa biegną dwa kanały: Iḍā po lewej, blada i księżycowa, oraz Piṅgalā po prawej, czerwona i słoneczna. Nazywa się je także Gaṅgā i Yamunā, od świętych rzek.

Przechodzą z jednej strony na drugą wokół ośrodków i kończą się w lewej i prawej dziurce nosa, dlatego oddech przepływa przez nie naprzemiennie. W Ājñā spotykają się z kanałem centralnym, a to zbiegowisko nazywa się Triveṇī, spotkanie trzech rzek. Opisy różnią się co do tego, jak dokładnie te kanały się wijają.

Ṣaṭ-cakra-nirūpaṇa, w. 1; Avalon 1919, Wprowadzenie

Rozdział 4

Kanały w kanałach

Suṣumṇā · Vajrā · Citriṇī · Brahma-nāḍī

W środku biegnie Suṣumṇā, ognista z natury. Wewnątrz niej jest Vajrā, lśniąca jak słońce. Wewnątrz Vajrī jest Citriṇī, blada jak księżyc i cienka jak nić pajęczyny, która przebija wszystkie lotosy. Wewnątrz Citriṇī jest Brahma-nāḍī, pustka, którą wznosi się Kuṇḍalinī.

Ogień, słońce i księżyc: trzy powłoki powtarzają triadę całego subtelnego ciała.

Ṣaṭ-cakra-nirūpaṇa, w. 1–3 (w: Avalon 1919)

Rozdział 5

Trzy węzły

granthi

Trzy węzły zagradzają drogę w górę kanału centralnego: Brahma-granthi u podstawy, Viṣṇu-granthi w sercu i Rudra-granthi na czole, gdzie stoją trzy liṅgi.

Wyznaczają one władzę māyi, przywiązanie do świata form. Kuṇḍalinī musi przebić każdy z nich w drodze ku górze.

Avalon 1919, Wstęp

Rozdział 6

Odczytanie teozoficzne

wąż-ogień

Blavatsky zaliczała Kuṇḍalinī-śakti do sześciu wielkich sił natury i nazywała ją mocą „wężową” lub „pierścieniową” ze względu na jej spiralny postęp: ognistą siłę leżącą u podstaw całej materii organicznej i nieorganicznej.

Leadbeater opisywał ją jako wąż-ogień śpiący w ośrodku podstawy i widział kanał centralny oraz dwa towarzyszące mu kanały w kaduceuszu Hermesa. Jego czakry różnią się od tantrycznych: dodaje on ośrodek śledziony, a czołu przypisuje 96 płatków, ukazanych tu jako skrzydła kaduceusza, gdzie Tantra podaje dwa. Woodroffe zaznaczał, w czym relacja teozoficzna odbiega od tekstów.

Blavatsky, Doktryna Tajemna I (1888) i Głos Ciszy (1889), przyp. 31; Leadbeater, Czakry (1927)

Rozdział 7 · Wznoszenie

Rozpuszczanie ku górze

laya-krama

Gdy Kuṇḍalinī się budzi, wchodzi w Brahma-nāḍī i wznosi się. W każdym ośrodku wchłania jego żywioł w następny, a lotosy, które zwieszały głowy w dół, zwracają się ku górze, gdy ona przechodzi.

W lotosie tysiąca płatków łączy się ze Śiwą. Spływa nektar, a ona wraca tą samą drogą, odtwarzając to, co rozpuściła. Zarówno Woodroffe, jak i teozofowie przestrzegają przed forsowaniem tego procesu: jest on tu opisany, nie nauczany.

Ṣaṭ-cakra-nirūpaṇa, wersety końcowe; Avalon 1919, Wstęp

Zobacz, jak się wznosi: obudź ją i podążaj za całym wstępowaniem albo przechodź od ośrodka do ośrodka w panelu etapów.